به خدا درمانده‌ام از این همه تلخی!

زهری را که خوراک هر روز مغزهای خسته‌مان شده، به جان می‌خریم و امید داریم که قرعه به ناممان افتد و قربانی شبی از شبهای ضحاک باشیم و مغزی مسموم به حلق مارها فرو کنیم. ولی انگار این مغزهای سمی قوت جان اژدها شده!

تا به کجا؟!

تا به کی باید در کوچه و پس کوچه‌های دور تسلسل تاریخ سرگردان بمانیم و به امید روزهای نشئگی گذشته، تریاق بی‌اثر هزاران ساله را ببلعیم و دود کنیم؟

به جان آمده‌ام از این همه دشمنی!

بوی نم و نا گرفته زندگی پر دردمان. هر کس بر طبل خویش می‌کوبد و انگار هدفی ندارد جز محو این همه صدای استغاثه. کودکان کودکی خویش از یاد برده‌ و تمرین بزرگی می‌کنند که گرگ بودن را تجربه کرده باشند. و بزرگان به یاد رؤیای کودکی خویش بزرگی می‌کنند. خلعتشان را در حوضچه خون تطهیر می‌کنند. دیگر چشمانمان به سرخی خو گرفته و گونه‌ها به همین نشان است که رنگ گرفته‌اند.

سبزه سفره هفت سین سرد سال جدیدمان معنای دیگری می‌دهد. من نمی‌گویم؛ حرف دیگران است... عادت کرده‌ایم به چیزی که سال‌هاست مثل خوره به جانمان افتاده و امانمان را بریده. «شک» را می‌گویم! از کجا معلوم سبزه غاصب نباشد؟! هر سال بر سفره آغاز می‌نشانیمش و تا به پایان، سرخی و سیاهی برداشت می‌کنیم! دل می‌گوید سین اول و دوم، سیاه و سرخ است و عقل می‌پذیرد. من عقل و دلم را باور خواهم کرد تا حرف دیگران را. این دور زمان است که ساز ناکوک جنگ را علیه ما می‌نوازد. سبز می‌کاریم و تاریکی تحویل می‌گیریم!

ای زمانه؛

از حالا تیرگی می‌کارم. به امید آنکه شرم کنی و سبزی و خرمی تحویلمان دهی. و یا اگر شرم در وجودت مرده، ساز جنگ همیشگی‌ات به کارمان آید و جدال با سیاهی ما، سبزت کند.

امروز قلبم می‌خواست تخم سبزه بکارد. تشویقش کردم و گفتم خوشا به حال آن سبزه‌ای که تو می‌کاری.

اما عقلم می‌گوید اینجا چیزی بکارم که امسال همه ذائقه و وجودمان را در اختیار گرفته بود.

اینجا سرخی خون را ثبت می‌کنم!

امضا : میخو