امروز دوباره هوس کردم قدری به پای عالم امکان پیچیده و قلقلکی دهم به دست عاجز خویش این فرش از عرش رانده را.

بپیچم به پای جد و جده بزرگ اینبار... آدم و حوا. حکایتشان را چگونه و با چه زبانی سینه به سینه نقل کرده‌اند، نمی‌دانم. در ذهن دنبال موجودی گشتم که علاوه بر قدرت رویت آدم و حوا، قادر به دیدن فرشتگان بر خاک افتاده در پیشگاه انسان پر جلال و جبروت بوده و گوشه چشمی نیز به جنیان داشته باشد که همانا «...فسجدوا الا ابلیس کان من الجن...». سپس دیدم این خود به تنهایی کافی نیست و وقتی نقل رب جل و اعلی ورد زبان هر پیر و برنا شده، شاهد عینی ما توان ادراک آنچه از نور حق تابیده را نیز داشته است.

اگر از کاشف عنصر «دَدْمَدْندَمَنِشانه» بگذریم، هیچ شاهد عینی زنده دیگری از جنس خاک نمی‌یابیم که زبان به شرح آن عرصه سخت بگشاید. یکی می‌ماند خود پروردگار که البته در وحی بسته شده و دست بشر کوتاه است. دیگری فرشتگان سر به راه عالم بالا هستند که جز ره عبادت هیچ نمی‌پویند و وقتی کاری جز این از محضرشان بخواهید، نگاهی به یکدیگر انداخته و خواهند گفت این که عبادت نیست تا به آن مشغول شویم! حدیث نر و دوشیدن می‌شود. و اما شیطان... تنها ناظر رند و رانده و زنده ماجرا که هم ید طولایی در فریب و فریب‌کاری دارد و هم در عبادت و بندگی. زبانش به آرایه‌ ایهام می‌چرخد و تلمیح آلوده به استعاره به خورد مغز‌ خسته بشر می‌دهد و از زیر و بم کلامش می‌توان بوی ابهام و توطئه را استشمام نمود. لذا عطای این عنصر نامطلوب را به لقای آتشین و مجهولش می‌بخشیم. پس با این همه، نبش قبر این داستان کار مهملی به نظر می‌رسد.

حالا با این مقدمه به سراغ یک سری خودزنی‌های زنانه می‌رویم. از همان‌ها که وقتی به مرحله خودکشی رسید، فمینیسم زاییده می‌شود. معنای فمینیسم را نیز برای آن دسته از دوستان نا آشنا با ایسم‌ها تشریح می‌کنم:

«جنبش احقاق حقوق انسان از راه تفکیک انسانیت به دو قلم کالای «زن» و «مرد» به لف و نشر معکوس سیب‌زمینی و پیاز؛ و سپس جدا نمودن پیازها.»

مطالبات این عزیزان همانگونه که خود بر طبل جدایی می‌کوبند، یا باید از مرد باشد و یا از زن. اگر از مرد، که کار بیهوده‌ای به نظر می‌رسد مطالبه داشتن از کسی که دشمن می‌پنداری. و اگر زن، مثل این است که گلوی خویش را بفشاری و بگویی اعتراف کن! بگذریم.

عزیزی که در اثر القاء این شبهه، شائبه پیاز بودن را بر خود مسلط می‌دید، به شدت گلایه فرمود از داستان آدم و حوا که چرا چوب خورده شده از ناحیه سیب را به گردن حوا انداخته‌اند! و سپس شرح مبسوطی بیان فرمود از ریشه این ظلم همیشه پایدار که در داستان نخستین نیز مشهود است. ضمن تبریک به قدرت ماورائی ارائه تئوری توطئه از سوی این بزرگواران که متأسفانه اغلب دامنگیر نسوان شده و عموماً هر سلامی را سلام گرگ و هر نگاهی را طماع تعبیر می‌کنند، پرسشی را مطرح می‌کنم.

از پرورش این تمایز خودساخته چه حاصل؟

فرض بر اینکه بیش و بیشتر پا بر پاشنه افتراق سیب‌زمینی و پیاز فشردیم و کار را به داستانی کشیدیم که جستجوی امروزمان برای یافتن یک راوی زنده و قابل دسترسی از آن بی‌نتیجه ماند... و بر فرض نقلی را برگزیدیم که سوز شعله شهید نمایی ما را به افلاک رسانید. از این چه حاصل بانو؟ مطمئن باش حاصلی ندارد جز اینکه مرا در ظرف سیب‌زمینی و تو را در ظرف پیاز‌ها بگذارند و این هر دو را در تاریک‌خانه...

تا جوانه نزنیم

امضا : میخو